UITVAART, HOE HET OOK KAN

Moeder was overleden en gaandeweg het gesprek met de familie werd besloten dat de jongste zoon moeder met de mooie bestelbus van het familiebedrijf zou overbrengen van huis naar een locatie en vervolgens naar een crematorium. Dat scheelde ook nog eens in de kosten.

Een dag later sprak ik de jongste zoon. Hij was het er helemaal niet mee eens. Het vervoer moest waardig, zoals hij dat gewend was. Hij kende de jarenlange traditie van ‘gewoon zoals het hoort’: mooi rouwvervoer, een mooie kist. Zo hoorde het. Ik legde uit dat het ook anders kon. Zelf vervoeren in een eigen bus, anders, maar wel heel waardig. Zoon ging akkoord. Na het overbrengen naar de locatie van het afscheid zei Bart: “wat was dit intens! De mooiste ‘vracht’ die ik ooit gehad heb!” Hij was zichtbaar onder de indruk, dit vervoer was een hele belevenis, een gebeurtenis die hij zich altijd zal herinneren. Zo bijzonder om zelf je moeder te vervoeren.

In diezelfde week nam een andere familie afscheid van vader op een door hen gekozen locatie. Licht, sereen, vriendelijk en ruimtelijk. Buren, vrienden en familie konden er afscheid nemen en condoleren, ze liepen langs de kist, haalden herinneringen op, dronken een kop koffie en tekenden het register. Daarna konden familie en de hiervoor genodigden samen eten in dezelfde ruimte. In een ontspannen sfeer, samen zitten aan tafel, vlakbij de kist. Er werd gegeten en gedronken, er werden herinneringen opgehaald. Dood en het leven waren in verbinding, het hoorde er zo bij. De familie werd uitgezwaaid, nam afscheid en samen met de kinderen bracht ik vader naar het crematorium. Een prachtige route door het Friese landschap, zijn laatste tocht. Een laatste groet, een enkele roos als afscheid. Zo was het goed.

Uitvaart, het aansluiten bij mensen betekent vaak denken buiten de gebaande paden. Een belevenis die je bijblijft. Uitvaart, hoe het ook kan.

In het nieuws